வாழ்க்கையை புரிஞ்சுக்கணும்னா....

வாழ்க்கையை புரிஞ்சுக்கணும்னா இந்த 3 இடங்களுக்கு போ... திரும்பி வந்தால் உன் வாழ்க்கையே மாறும்! 

வாழ்க்கையை புரிந்துகொள்ள 3 இடங்களுக்கு செல்லுங்கள்:

🏥 1. மருத்துவமனை

அங்கே போனால் ஒரு உண்மை தெரியும்...

பணக்காரனும் ஒரே படுக்கையில்

ஏழையும் ஒரே படுக்கையில்

இருவரும் ஒரே மெஷினில் இணைக்கப்பட்டு

கொஞ்சம் நேரம் கூடுதலாக வாழ யாசிக்கிறார்கள்!

அப்போது புரியும் —

கோடி ரூபாய் இருந்தாலும்

ஆரோக்கியம் இல்லாமல் எதுவும் இல்லை என்று!

💡 உண்மை: ஆரோக்கியமே முதல் செல்வம் — மற்றதெல்லாம் வெறும் சத்தம்!

இன்று உன் உடலை கவனிக்கிறாயா?

சாப்பாடு சரியா சாப்பிடுகிறாயா?

தூக்கம் சரியா தூங்குகிறாயா?

உடற்பயிற்சி செய்கிறாயா?

உன் உடல் உன் கோயில் — அதை காத்துக்கொள்! 🙏

⛓️ 2. சிறைச்சாலை

அங்கே போனால் ஒரு உண்மை தெரியும்...

ஒரே ஒரு தவறான முடிவு

ஒரே ஒரு தவறான நண்பன்

ஒரே ஒரு கோப தருணம் —

இவை மட்டுமே ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை முழுவதையும் அழிக்கும்!

அப்போது புரியும் —

சுதந்திரம் என்பது எவ்வளவு பெரிய செல்வம் என்று!

💡 உண்மை: நீ இப்போது சுதந்திரமாக நடக்கிறாய், சிரிக்கிறாய், உன் கனவை நோக்கி போகிறாய் — இதுவே உலகின் மிகப்பெரிய ஆடம்பரம்!

உன் நண்பர்கள் யார்?

உன் கோபம் உன்னை எங்கே அழைத்துச் செல்கிறது?

உன் முடிவுகள் உன் எதிர்காலத்தை கட்டுகிறதா இல்லை தகர்க்கிறதா?

இன்றைய தேர்வுகளே நாளைய வாழ்க்கை! ⚠️

🪦 3. இடுகாடு

அங்கே போனால் ஒரு உண்மை தெரியும்...

கல்லறையில் எழுதப்பட்டிருப்பது என்ன தெரியுமா?

பெயர் மட்டும்...

பிறந்த தேதி மட்டும்...

இறந்த தேதி மட்டும்...

அங்கே பணம் எழுதப்படவில்லை

அதிகாரம் எழுதப்படவில்லை

வீடு, கார், பதவி எதுவும் இல்லை!

அப்போது புரியும் —

வாழ்க்கை எவ்வளவு குறுகியது என்று!

💡 உண்மை: அந்த இரண்டு தேதிகளுக்கு நடுவே உள்ள கோடு (-) தான் உன் வாழ்க்கை! அந்த கோட்டை எப்படி நிரப்புகிறாய்?

அன்பு கொடுத்தாயா?

யாரோடாவது நேரம் செலவிட்டாயா?

உன் கனவை நோக்கி நகர்ந்தாயா?

உலகை கொஞ்சமாவது நல்லதாக மாற்றினாயா?

நினைவில் இருப்பது செல்வம் அல்ல — அன்பும் நேசமும் மட்டுமே! ❤️

✨ இந்த மூன்று இடங்களும் சொல்வது ஒன்றே ஒன்றுதான்:

🏥 மருத்துவமனை சொல்கிறது — "உன் உடலை காத்துக்கொள்"

⛓️ சிறைச்சாலை சொல்கிறது — "உன் முடிவுகளை கவனமாக எடு"

🪦 இடுகாடு சொல்கிறது — "உன் நேரத்தை வீணாக்காதே"

⏳ இன்றே யோசி:

நீ இப்போது வாழ்கிறாயா?

இல்லை வெறுமனே நாட்களை கடத்துகிறாயா?

உன்னை நேசிப்பவர்களிடம் போய் பேசு

உன் கனவை இன்றே தொடங்கு

சின்னச் சின்ன மகிழ்ச்சிகளை கொண்டாடு

யாரையாவது இன்று அன்பாக அணைத்துக்கொள்

ஏனென்றால் நாளை என்பது உறுதியில்லை — இன்று மட்டுமே உன்னுடையது! 

காத்திருக்க பழகுவோம் வாழப்பழகுவோம்.

காத்திரு.

காத்திருக்க பழகு !

பசிக்கும் வரை காத்திரு 

உடல் நீர் கேட்கும் வரை காத்திரு 

காய்ச்சல் உடலை தூய்மைப்படுத்தும் 

வரை காத்திரு.

சளி வெளியேரும் வரை காத்திரு 

உடல் தன்னனை சீர்படுத்தும் வரை காத்திரு.

உலையில் அரிசி வேகும் வரை காத்திரு 

பயிர் விளையும் வரை காத்திரு. 

கனி கனியும் வரை காத்திரு 

மரம் மரமாகும் வரை காத்திரு.

செக்கு எண்ணெய்யை பிரிக்கும் 

வரை காத்திரு 

தானியத்தின் உமி நீங்கும் வரை காத்திரு 

தானியம் கல்லில் மாவாகும் வரை காத்திரு 

துவையல் அம்மியில் அரைபடும் வரை காத்திரு 

தேவையானவை உன் உழைப்பில் கிடைக்கும் வரை காத்திரு 

உணவு தயாராகும் வரை காத்திரு 

இது உன்னுடயை வாழ்க்கை 

"ஒட்டப்பந்தயம் அல்ல".

ஒடாதே,நில்,விழி,பார்,ரசி,சுவை

உணர்,பேசு,பழகு,விரும்பு

உன்னிடம் காத்திருப்பு பழக்கம் இல்லாததாலையே, உன் வாழ்கைமுறைக்கு சற்றும் பொருந்தாத, தேவையில்லாத பொருட்களும், செய்திகளும் உன் மேல் தினிக்கப்படுகிறது

உன் மரபணுவிற்கு சற்றும் சம்பந்தம் இல்லாத விஷஉணவுகள் உன் மேல் தினிக்கப்படுகிறது

அவசரம் உன்னையும், உன் சந்ததியையும் அழிக்கும் ஆயுதம் என்பதை மறவாதே. 

நீ இதற்கெல்லாம் காத்திருந்தால்,

உன் உயிர் உன்னைவிட்டு பிரியும் வரை காத்திருக்கும்.

காத்திருக்க பழகுவோம்

வாழப்பழகுவோம்.

மூடநம்பிக்கை அல்ல! பிரம்மாண்ட அறிவியல்!

மூடநம்பிக்கை அல்ல! பிரம்மாண்ட அறிவியல்!

சின்ன வயதில், கார்த்திகை மாதம் தொடங்கியதிலிருந்தே 'மார்கழி எப்போது வரும்?' என்று மனம் ஏங்க ஆரம்பித்துவிடும்.

பொழியும் பனி, இதமான குளிர், அதிகாலை நாலு மணியிலிருந்தே சிவன் கோயிலில் ஸ்பீக்கர் கட்டிப் போடப்படும் பக்திப் பாடல்கள் - விடிந்தும் விடியாத அந்தப் பொழுதில், விழித்தும் விழிக்காமலும் போர்வையை நன்கு இழுத்துப் போர்த்தியபடி போட்ட குட்டித் தூக்கத்திற்கு இணையான ஒன்று வாழ்க்கையில் வேறெதுவுமே இல்லை! அந்த இனிய தருணங்களை எப்போது அசைபோட்டாலும், அடிமனதிலிருந்தே ஆனந்தம் பொங்கும்.

மார்கழி காலைகளில் அந்தச் சிறுபெண் கொண்டு வந்து வாசலில் போட்ட ஐந்தாறு பறங்கி மொட்டுக்களைச் சிறு பானைத் தண்ணீரில் எடுத்துப் போட்டுவிடுவோம். யார் அந்த மொட்டுக்களை முதலில் பார்க்கிறார்களோ, அவர்கள் அவற்றை எடுத்துப் பானை நீரில் போட்டுவிடுவார்கள். அந்தப் பெண் வீட்டின் கூரையின் மீது படர்ந்து கிடக்கும் பறங்கியில் பூக்கும் பூக்கள் அவை என்றும், அவற்றையே அந்தப் பெண் கொண்டு வந்து போடுவதாகவும் தெரிய வந்தது.

அதிகாலையில் அம்மா எழுந்து, சாணம் தெளித்து, மாக்கோலம் (கல் மாவு கலப்படமில்லாத அரிசி மாவில்) போட்டு, அந்தக் கோலத்தின் நடுவே பானையில் மலர்ந்து கிடக்கும் மஞ்சள் வண்ணப் பறங்கிப் பூக்களை வைப்பார்கள். அந்த மலர்களால் கோலம் அழகு பெற்றதா? அல்லது கோலத்தால் அந்த மலர்கள் அழகு பெற்றனவா? என்று மனது பட்டிமன்றமே நடத்தும்! இறுதியாக, 'இரண்டாலும் வீடு அழகு பெற்றது' என்று இதயம் தீர்ப்புச் சொல்லும்.

கொஞ்சம் சிந்திக்கும் வயது வந்ததும், 'நன்றாகக் காய்க்க வேண்டிய பூக்களை இப்படி வீணாக்குகிறார்களே' என்ற எண்ணம் வந்து அம்மாவிடம் கேட்டபோது, 'அவை பொய்ப் பூக்கள் என்றும், காயாக மாறாது' என்றும் தெரிவித்தார்கள். அப்புறம்தான் அறிவு சொல்லிற்று - பறங்கியில் மட்டும் பொய்ப் பூக்கள் இல்லை, மாந்தரிலும் உண்டென்று! என்னுடைய நெருங்கிய உறவுப் பெண் ஒருவர் கடைசி வரை தனியாக இருந்து இறந்து போனதன் காரணம் அப்போது விளங்கிற்று.

'பூக்களிலே நானுமொரு

பூவாய்த்தான் பிறப்பெடுத்தேன் பூவாய்த்தான் பிறப்பெடுத்தேன்

பொன்விரல்கள் தீண்டலையே பொன்விரல்கள் தீண்டலையே

பூமாலை ஆகலையே!'

என்ற பாடலின் பொருள் மனதை அழுத்தியது. அந்த உறவுக்காரப் பெண்ணுக்காக உள்ளம் அழுதது.

சரி, இவ்வளவு பூக்கள் இருக்கையில் பறங்கிப் பூவை மட்டும் தேர்வு செய்ததன் நோக்கம் என்ன? என்ற நீண்ட நாள் கேள்விக்குத் தாமதமாகவே விடை கிடைத்தது. பறங்கிப் பூவை நுகரும் பெண்களின் உள் உறுப்புகள், குறிப்பாகக் கருப்பையைச் சார்ந்த உறுப்புகள் சீரடையுமாம்; அவற்றின் ஆரோக்கியம் அதிகரிக்குமாம். குளிர்காலத்தில் கரு தங்கினால், கோடைக்காலம் முடிந்த பின்னரே பிரசவம் நிகழும். அது தாய்க்கும் சேய்க்கும் நலம் பயக்கும்.

நமது முன்னோர்களை நினைத்தாலே வியப்பாக இருக்கிறது. அரச மரக் காற்று உள் அவயவங்களின் ஆற்றலைப் பெருக்குவது போல்தான் இதுவுமாம்! இதையெல்லாம் எப்படித் கண்டுபிடித்து, உலகுக்கு உணர்த்தி, நடைமுறைப்படுத்தினார்கள் என்று எண்ணுகையில் ஆச்சரியமே அலைமோதுகிறது.

இது இப்படியென்றால், இன்னும் ஆச்சரியப்படுத்த எத்தனையோ விஷயங்களை விட்டுச் சென்றுள்ளார்கள். அதில் ஒன்றுதான் மேலாடையின்றிச் சுற்றும் நம் நடுத்தர வயது ஆண் வர்க்கம். இப்பொழுதெல்லாம் 'வைட்டமின்-டி' (Vitamin-D) பற்றாக்குறை பலருக்கும் இருப்பதாக மருத்துவர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள். வெப்பமண்டல நாடான நம் நாட்டில், சூரியனிலிருந்து கிடைக்கும் வைட்டமின்-டி-க்குப் பஞ்சம் இல்லையென்றாலும், அது நம் மக்களின் உடம்பில் ஏறாததற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. வெயில் என்றாலே அனைவரும் பயப்பட ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள்.

ஆனால், பெரும்பாலான நமது விவசாயத் தோழர்களும் கிராமவாசிகளும் நடுத்தர வயதை நெருங்கிவிட்டாலே அரையாடையுடன், அதாவது இடுப்பில் வேட்டியும் தோளில் துண்டுடன் மட்டுமே உலா வருகிறார்கள். வெயிலானது வயிற்றுப் பகுதியிலும் தொப்புளிலும் பட்டால்தான் அதனை உடல் நன்கு கிரகித்துக் கொள்ளுமாம்.

அதனால்தான் அவர்கள் அவ்வாறு ஆடை உடுத்துகிறார்கள். அவ்வாறு உடுத்திக்கொண்டு நடமாடிய வரையிலும் அவர்களுக்கு வைட்டமின் பற்றாக்குறையெல்லாம் வந்ததில்லை. இதையெல்லாம் அவர்கள் எங்கிருந்து கற்றார்கள்?

இதோடு மட்டுமா? 'அனுபவம் என்பது ஒரு நல்ல சீப்பு போன்றது; ஆனால், அது நம் தலையில் உள்ள முடிகள் உதிர்ந்த பின்னரே நமக்குக் கிடைக்கிறது!' என்பார்கள். அது அவ்வாறு பயன்படாத அனுபவமாகப் போய்விடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான், 'இளமையிற் கல்' என்று அழுத்திச் சொன்னார்கள் ஆன்ற நம் முதியோர். பிறருடைய அனுபவங்களையும் கல்வியின் மூலம் நாம் அறிந்து கொண்டால், அதையும் இளம் வயதிலேயே தெரிந்து கொண்டால், நம் வாழ்க்கை முழுமைக்கும் அது பயன்படும் அல்லவா? 'இளமையிற் கல்' என்ற இனிய பதத்தின் இமாலய பலம் இப்போதுதானே புரிகிறது!

நம் முன்னோர்கள் எல்லாவற்றையும் முழுதாய் அறிந்தவர்கள்தான்! (Ancestors knowledge) அறிந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் சந்ததியினராகிய நாமும் மகிழ்ந்து வாழ வழிகளையும் சொல்லிவிட்டுத்தான் சென்றுள்ளார்கள்!